Navigatie
Vorige Menu Volgende

11.Jubileum
In 1993 kwam ik dus (zie eerdere berichten) met een reisgezelschap naar Viet Nam. Wanneer ik dit intyp
is het 2018, dus 25 jaar later en is dit mijn 22e bezoek. In de loop der tijd is er veel veranderd, dat lag
voor de hand. Maar ... de veranderingen zijn wel erg hard gegaan en van een merkwaardig soort.
De reis is ook aan 'ontwikkelingen' onderhevig. Neem nou de security op de vliegvelden.
Sinds 2001 wordt je zowat uitgekleed. Uit voorzorg had ik mijn broekriem, die af moet, alvast vervangen
door een touwtje. Het is mensonterend om je broek te moeten ophouden terwijl iemand je met een stuk
electronica kietelt omdat er een lampje ging branden. Maar nu mocht ik mijn schoenen aanhouden en
mijn laptop mocht dicht blijven. En het security personeel: ik hoorde zeggen: "Hé, een computer muis!",
waarop een ander vervolgens mijn tandpasta onderzocht. Verward of overwerkt? En bij aankomst in
Sai Gon hoefden we geen verblijfplaats meer op te geven en geen gezondheidsformulier in te vullen.
En dan Viet Nam zelf. Sorry, dit is een droevig relaas:
De bevolking groeide in die tijd van 69 miljoen naar 95 miljoen. Dat, plus de hogere levensstandaard,
leidde tot een gigantische toename van de huizenbouw, het verkeer, de industrie en ... de vervuiling.
In alle steden en grotere dorpen draagt iedereen een mondkapje, zelfs binnenshuis; alsof dat helpt.
Verder is voor alle scooter en motor rijders een helm verplicht en daar wordt streng op toe gezien.
In Nederland geldt die regel al 43 jaar, maar handhaving: ho maar, dus iedereen gelooft het wel.
Buitengewoon schokkend zijn de jaar cijfers betreffende verkeersongevallen:
8300 doden en 5600 zwaar gewonden! In Nederland is dat 600 resp. 22000. Dus in Viet Nam is de kans
om na een ongeluk in het ziekenhuis te belanden vrij klein: je sterft langs de weg. Dat betekent ook
dat het aantal verkeersinvaliden enorm moet zijn. Verder is het openbare verkeersgedrag nog erger dan
bij de Formule 1, en er is geen safety car! En maar toeteren, alsof ze elkaar in Morse uitschelden.
Na een oorlog met 3 000 000 doden en vele miljoenen invaliden zou je enige voorzieningen voor de
laatste groep verwachten. Denk daarbij aan de gereserveerde zitplaatsen ("Mutiles De Guerre") in de
Parijse Metro. Nou, vergeet het maar; en de meeste gebouwen, en zeker hotels en banken hebben
imposante trappen, waar zelfs deze bejaarde moeite mee heeft. Je ziet dan ook bijna nergens rolstoelen
of invalidenwagentjes: wie slecht of niet ter been is blijft maar thuis.
Bijna de hele bevolking is apathisch, ze glimlachen slechts wanneer het echt moet (hotelpersoneel)
of uit schaamte. Dat was vroeger wel anders. E.e.a. uit zich ook in zorgeloosheid: tegenwoordig wordt er
pas gerepareerd wanneer het niet anders kan, te laat dus. Er staan veel voertuigen langs de kant met de
inzittenden ernaast. De manier van repareren is ook ontaard: bijvoorbeeld, doet het slot het niet meer,
plak er dan maar een grendel overheen. Wanneer ik in de taxi zoek naar de veiligheidsgordel houd ik
opeens het complete deurbeslag in mijn handen. En ik ben zowat de enige die de gordels omdoet ...
voorzover aanwezig uiteraard. Alles gaat hier kapot of oxideert waar je bij staat. Afval gaat naast je huis
of in de berm, daar blijft het jaren liggen. Ja, van die aanblik wordt de toerist ook een beetje triest.
De dierentuinen zijn omgebouwd tot mini-Efteling: ook nog wat dieren, waarvan er vele worden
verwaarloosd. Wat mij persoonlijk raakt: de twee reuzeneekhoorns in Sai Gon: een dood, de ander bijna.
Ondanks de hogere levensstandaard blijven velen in dezelfde bouwvallen of woonkazernes wonen.
De grondprijzen zijn namelijk hier en daar verduizendvoudigd (ja, echt), waardoor nieuwbouw voor
weinigen is weggelegd en er plaatselijk 'oorlogjes' worden uitgevochten over de precieze kavel-grenzen.
Tussen hutjes verrijzen gigantische onbetaalbare woontorens en banken; staat zo leuk op de selfie.
Overigens: in 1993 kocht ik een soort gevulde koek voor € 0.15; dat is nu € 2.25!
De luchtvaart zit in de lift: elke stad heeft een vliegveld en er wordt druk gevlogen met kleine
Airbussen en Boeings. De elite gaat zelden met de trein en zelfs minder met de auto. De geluidshinder
door de vliegtuigen is gering: alles wordt overstemd door het verkeer op de grond. Idee voor ons?
Vroeger zag ik 's nachts op het platteland bij mijn schoonmoeder duizenden sterren, nu hooguit drie
o.a. door het strooilicht van alle grote reclameborden die letterlijk overal staan, liefst slecht leesbaar.

De schoonfamilie 'ontdekt' dat ik jarig ben en komt met een puntmuts, kaarsjes in de vorm van een
7 en een 0 en een slagroomtaart, waarop in chocolade letters: "Mung Sinh Nhat, Duong Hai, 29.09.2018".
Ik ben dus Duong Hai = Oom Twee. Kinderen (en dus ook ooms en tantes) nummeren vanaf twee.
Hoewel ik eigenlijk op 2 October 71 ben geworden, bedank ik iedereen hartelijk en snijd de taart aan.
;JOOP!