Navigatie
Vorige Menu Volgende

2017-1.(You're In) The Army (Now) *)
*) Film: met Phil Silvers en Jimmy Durante, 25 Dec 1941; Hit: Bolland & Bolland 1981, Status Quo 2010.

Ik ben nooit een enthousiaste militair geweest, waarschijnlijk omdat ik kort na de Tweede Wereldoorlog
ben geboren. Mijn moeder vertelde allemaal vreselijke verhalen, mijn vader zei weinig of vertelde 'vrolijke'
anekdotes (die eigenlijk ook niet leuk waren) over zijn gedwongen verblijf in Duitsland tijdens de oorlog.
Dat begreep je later pas; feitelijk waren die net zo afschuwelijk en ik heb dan ook nooit soldaatje gespeeld.
Op school werden wilde verhalen verteld over heldendaden, die je niet helemaal begreep, later werden daar
door allerlei bronnen mindere feiten, wangedrag en zelfs verraad aan toe gevoegd. Langzamerhand werden
de 'goeien' minder goed en de 'kwaaien' minder slecht. Er is kennelijk geen eer te behalen aan oorlog voeren.

Kort na mijn eindexamen HBS in 1966 werd ik, vanwege de dienstplicht, opgeroepen voor de keuring.
Mijn vader enthousiast, mijn moeder minder. Het rommelde in het Midden-Oosten en je wist toen nog niet
of er Nederlandse troepen heen zouden worden gestuurd. De Koreaanse oorlog en de Politionele Acties in
Indonesië lagen vers in het geheugen. Bovendien werd steeds minder duidelijk aan welke kant we stonden.

De keuring was zeer veelzijdig. Sommige jongens gingen er als meisje verkleed heen om te worden
afgekeurd, maar daar prikte men wel doorheen. Anderen deden gewoon gek, dat werkte beter.
Ik moest voor een griezel verschijnen die mij toevoegde dat ik alles moest uittrekken: "Ik wil je NAAKT".
Kennelijk hoorde dat zo. Na wat getrek aan mijn ballen mocht ik me weer aankleden en hij maakte notities.
Klassikaal werden we blootgesteld aan een soort morse gepiep dat we moesten tellen en op papier noteren.
Na enige minuten hingen sommigen groen en geel over de tafels. Maar we werden allemaal goedgekeurd.

Omdat ik niet meteen zou worden opgeroepen ging ik maar een tijdje in een warenhuis werken.
Daar bleek dat ik de hoogste opleiding had, maar het minste wist en kon. Dat vond de kapitein die ons
maanden later bij opkomst in een kazerne ontving ook: volslagen waardeloos.
Toch kreeg je een geweer (maar geen kogels).

Om een of andere reden werd ik na 2 maanden naar Breda gestuurd voor een chauffeursopleiding.
Het rommelde nog harder in het Midden-Oosten, maar de enige dode bij ons was een kind dat een van mijn
collega's dood reed in een stille wijk in Breda. Een hele toestand. Tja, in vredestijd telt een slachtoffer nog.
Om het behaalde (militaire) rijbewijs te vieren mochten we (instructeur en drie soldaten) een dagtocht
maken langs onze woonplaatsen. Dat wil zeggen langs twee dorpjes en voor mij naar Mokum (=Amsterdam).
De instructeur wilde daar het stuur wel overnemen, maar ik voelde me daar thuis. Alsof ik het vaker had
gedaan raasde ik kriskras door de hoofdstad naar mijn woonadres: de anderen waren op slag wagenziek.
Eindelijk iets bereikt!

Ik werd PARAAT, d.w.z. ik was kennelijk klaar voor de strijd en mocht naar de hei (Drenthe).
Omdat ik een majoor reed hoefde ik alleen maar mijn jeep in orde te houden, maar ik kreeg slechts een
pistoolmitrailleur (speelgoed, vond ik). En schieten was ook zeldzaam want de kogels bleken per stuk
EEN GULDEN te kosten en dat drukte te zwaar op het defensiebudget (zei de commandant).
'Uitjes' waren talrijk, maar toen we naar Duitsland gingen was ik zo moe dat ik even een tukje deed
onder de camouflagenetten in mijn aanhanger. Toen ik wakker werd was de oefening al voorbij en moest
ik inpakken voor de terugreis. Aangezien niemand me had gemist sloeg ik de legeradministratie ook
niet meer hoog aan. Zo raak je in de oorlog zeker vermist!

Ik zat bij de artillerie, maar ik mocht nergens aankomen (ik bedoel de kanonnen). Kijken mocht wel en
zolang er niemand terugschoot was het erg interessant. Vooral een buizen computer voor de vuurleiding
had mijn belangstelling, hoewel ik me afvroeg of je tijdens een veldslag op je gemak kon gaan zitten
uitrekenen hoeveel kruit je in de loop zou gaan schuiven. Onze 'buren' schoten met Honest John,
een ongeleide raket. Die waren veel duurder dan 'onze' granaten en toen er een keer eentje 2 km naast
ging brak er grote paniek uit. Om de kosten, neem ik aan, niet om de rakelings gemiste woonwijk.

Na anderhalf jaar keerde ik weer ongeschonden bij mijn ouders terug en zette mijn burgerleven voort.
Een ervaring rijker? Sorry, dat is dienstgeheim.

Joop: "majoor, deze jeep is slecht beschermd: ze kunnen zo de banden lek schieten!"
Majoor: "soldaat, maak je geen zorgen: ze schieten op jou!"
;JOOP!