Navigatie
Vorige Menu Volgende

2016-5.Sterven In Schoonheid
Het is maar een Nederlands gezegde.
Er is niets aan te merken op het streven naar perfectie, maar je kunt het ook te bont maken.

Mijn buurjongens waren aan het voetballen tussen de huizen. Het hoogspanningshuisje diende als doel.
Een was keeper, de tweede was verdediger en de derde speelde de aanvallende partij.
Ik kwam net aanfietsen en stopte om de actie niet te verstoren. De toekomstige spits haalde een weggeschoten
bal op en stormde schuins op het doel af. Op 15 meter hield hij plotseling in, beroerde de bal met zijn linker
teen en filosofeerde luid: "jongens, zou dit een mooi doelpunt worden?".
De confrères beaamden dit beiden. De eenzame libero haalde uit en .... schoot de bal naast het doel,
door de struiken van nummer 37. Een typisch voorbeeld van het te mooi willen doen met rampen als gevolg.

Dit soort gedrag zie je echter niet alleen bij kinderen, sterker nog, je ziet het vaker
bij volwassen beslissers, deskundigen en bestuurders; bijvoorbeeld:

Vice-admiraal Sir George Tryon wilde in 1893, varende met 2 linies pantserschepen, met een mooie boog
de rede bij Tripoli opvaren. Dat wil zeggen, hij wilde dat de schepen twee aan twee bleven in de bocht.
Zijn bevelen werden stipt uitgevoerd, maar de pantserschepen konden zo'n draai niet maken en de ramneus
van HMS Camperdown boordde zich in het vlaggenschip, de HMS Victoria, dat zonk.
Meer dan 350 opvarenden lieten het leven, inclusief de vice-admiraal zelf die zich uit schaamte opsloot
in zijn hut. Detail: een van de overlevende onderofficieren, Jellicoe, werd later in de eerste wereldoorlog
algeheel opperbevelhebber van de Britse vloot.

Een tennis speler bij mijn vroegere club wilde graag alle punten winnen met een smash
(een techniek die hij niet beheerste). Het resultaat was dat we ballen moesten gaan lenen
bij de belendende baan: alles was over het hek gegaan en onvindbaar.

Een grote computerfabrikant kreeg een interessante klant: een middelgrote bank die zijn mid-range
systemen wilde vervangen door snellere. De klant liet zijn oog vallen op de grote Intel mini's van de
fabrikant en de onderhandelingen begonnen. De mainframe tak van de fabrikant kreeg hier echter de
lucht van en holde naar de eigen directie. Die vond dat de bank als mainframe klant zou bijdragen aan
het imago van het bedrijf, dus werden de mini-verkopers teruggefloten en de mainframe jongens
namen hun plekjes in. De bank stond perplex: ze konden enkel nog kiezen uit een serie mainframes.
En daar hadden ze geen zin in, dus .... de bank verbrak de onderhandelingen en koos een ander merk.

Bij een van onze klanten ontstonden nogal wat log files (productieverslagen). Het liep in de honderden
megabytes. Geen wonder dat de klant ruimtegebrek kreeg en de files geregeld weggooide zonder ze te
bekijken. Dat zou ook geen doen zijn geweest.
Er moest dus een programma komen dat deze files nakeek op artefacten. De collega die deze schone taak
kreeg toebedeeld werd helemaal wild enthousiast: hij maakte een soort tekstverwerker die van elke regel
een statistiek maakte en zo een profiel creëerde van een productiedag. Jammer dat het maken van een enkel
verslag ongeveer een maand rekentijd kostte. Verder zag de klant liever een eindrapport dan balen papier
met al die statistieken. Derhalve is het programma nooit gebruikt.

Dit waren allemaal triviale voorbeelden, maar het kan ook subtieler mis gaan:

Indertijd was ik bevriend met meneer Ho van de Universiteit van Ha Noi. Hij nam me mee naar diverse
bezienswaardigheden. Zo gingen we eens naar de Phu Tay Ho tempel op het schiereiland Quang An.
Aan de linker zijkant stond een lange rij vrouwen met wierook in de gevouwen handen te bidden,
die langzaam naar de tempel toe schuifelden. Aan de rechter zijde stond een soortgelijke rij mannen.
"Die mensen bidden om een partner", verduidelijkte Ho. "Interessant", zei ik, maar als we nou die
tempel er eens tussenuit halen ...."
. Typisch een oplossing van een programmeur met beroepsdeformatie.
Meneer Ho kon het helemaal niet waarderen.
;JOOP!