Navigatie
Vorige Menu Volgende

2015-4.(Leer-)gezag
In mijn 'goeie' tijd heb ik 12 jaar aan EHBO gedaan. Best leuk, je leert mensen helpen en de praktijk
kan best spannend zijn. Maar de theorie avonden vond ik waardeloos: de helft van de tijd was je niet
met verband, anatomie of reanimatie bezig maar met .... zeg maar maatschappelijke randverschijnselen.
Zo kwam er een vrouwelijke dokter ons vertellen wat er niet allemaal thuis mis kan gaan wanneer je
kinderen hebt die overal aan zitten. Aangezien ik geen kinderen had verveelde ik me niet alleen rot,
ik nam me ook meteen voor om er maar niet meer aan te beginnen (EHBO als voorbehoedsmiddel).
Ik ging maar op de achterste rij zitten dan kon ik misschien nog ongemerkt wegsluipen.
De dame vertoonde enige vellen met getallen om te laten zien welke kans er op welk onheil dreigde.
Uit verveling telde ik de achterste kolom bij elkaar en kwam tot .... 121%!!! Vingertje op.
"Dokter daar zit een telfout in".
Bijna iedereen keerde zich met een verontwaardigde blik naar mij om en een der dames bitste:
"Dat zal de dokter toch wel beter weten?"
Dat pikte ik niet: zo'n stomme telfout en dan zulk commentaar!
"Nou, ik heb mathematische statistiek gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam".
Baas boven baas. Ja, ik heb een college desbetreffende gevolgd en het tentamen gehaald,
meer niet. De menigte draaide weer terug en de dokter telde verlegen de getallen na.
"Eh, ja dat was niet goed." grinnikte ze als een kleuter die betrapt is op het jatten van een koekje.

We leven in een wereld waar status of desnoods een grote bek je in staat stelt om onzin te verkondigen
en de 'minderen' durven daar niet tegenin te gaan. Je moet dezelfde of meer poeha aan de dag leggen.
Gezag, dat is 'overal' verstand van hebben: mijn vroegere huisarts klaagde een keer tegen mij dat zijn
patiënten zelfs advies vroegen over de kleur tapijt in de woonkamer, alsof hij daar iets van af wist.

Gelukkig zijn er ook leuke aspecten aan gezag of wat daarvoor door gaat. Bijvoorbeeld in de trein:
in een antieke uitgave van Pietje Bell (De Vlegeljaren van - , 1920) vraagt de vader van een
omvangrijk gezin op het perron, aan Pietje die uit een raam hangt, of dit de goede trein is.
"Jawel meneer, maar dat is het volgende rijtuig" (want hij wil ze niet in zijn coupe hebben).
Het zelfverzekerde advies doet zijn werk. (Lukt nu ook nog wel, met dubbele treinstellen)

Ik ben eens een coupe binnen gestapt met uit volle borst "Goede Middag!". De meeste reizigers
grepen meteen naar hun vervoersbewijs en een enkeling zonder holde naar het toilet.
Een stem met overtuiging levert gezag! Probeer dit maar eens in de trein van Utrecht naar Gouda:
"Hoe laat zijn we in Maastricht?" Paniek!

Mijn eerste baantje was aan de Universiteit. Al spoedig kreeg ik belangstelling van een eerstejaars
studente die mij bijna elke dag vriendelijk verzocht (zie verzoeking) in steeds minder kleren.
Ze zag er wel lekker uit maar ik zag toch erg tegen de mogelijke gevolgen op. Plotseling was het uit:
ze had ontdekt dat ik geen wetenschapper was en derhalve geen invloed had op haar cijfers.
Dagen later zocht ik een verlengkabel in een geblindeerde experimenteerkamer en struikelde in het
donker over twee lichamen die in de knoop op de grond lagen: mijn verleidster en mijn baas!
Ja, hij was Dr. en dat maakte heel wat verschil. Dus, jongens en meisjes, doe je best en
haal een titel of internationale erkenning binnen en ....
*) The world is your oyster!
*) Zie ook: Shakespeare, Henry IV, 2e bedrijf,
eventueel: Frankie Goes To Hollywood, Welcome To The Pleasure Dome.
;JOOP!